Ellos están en las terrazas de los restaurantes, comiendo pequeñas pizzas y bebiendo vino bueno en la sección de no fumadores, con sus delgadas mujeres, mientras nosotros nos vemos obligados a procrear con campesinas.

Al Bundy

Cada vez que un periódico publica como noticia contrastada una leyenda urbana, en la redacción de The New Yorker le cortan una oreja a un becario.

Visto hoxe na miña páxina de inicio do Facebook. De verdade.

Aproveitando uns días libres e o bo tempo que chegou de súpeto, hoxe á mañá estiven a pasear por Ferrol. O paisaxe habitual de rapaces palmando a clase para fumar, xubilados sentados nos bancos coa mirada perdida e prexubilados correndo a presa dunha ocupación a outra, xunto co movemento do pequeno comercio enchen dunha falsa actividade á cidade.

Unha xornalista da radio correndo pizpireta cara a praza de Amboage, outras dúas da prensa escrita comentando que perderon a rolda de prensa onde se produciu a ultima nova declarativa de actualidade (Fulano declara isto, Mengano afirma o outro, Zutano se compromete a…), opositores portando os pesados temas nos que depositan a súa esperanza. As cafeterías cheas.

Eu arrastrando os pes de vagar, lambendo o sol nas rúas de baixada, reparando nesos pequenos detalles do escenario onde se desenvolve esta noveliña.

Sen deixar de amosar a miña decepción porque non gañase o ficus, deixo aquí tirada unha gran frase de Ralph Nader

The only difference between the Republican and Democratic parties is the velocities with which their knees hit the floor when corporations knock on their door. That’s the only difference.

Os “fuegos” da festa das Peras, en Pontedeume, lembrando que o verán está xa case morto morrido (o enterro será no San Froilán).

… supervitaminado e mineralizado

Os lumes de Amboage recortando o skyline de Canido e lembrando que se acabou o que se daba.

Bonus (01/09/08): Un xornal di que “los fuegos de Ferrol resultan especialmente visibles desde muy diferentes puntos de la comarca. Como por ejemplo, desde Mugardos. O como desde el monte Marraxón, en lo más alto de Fene, por poner otro ejemplo“.
Podo asegurar que no cumio de Marraxón, aparte dos morcegos, só estabamos os tres pringados que subimos con linternas para sacar fotos dos lumes e despois baixar ata a verbena de San Ramón de Sillobre a tomar algo.

Parafraseando ao Chivi (aínda conservo a camiseta dun concerto que perpetrou fai uns años na Coruña), o albanel que tapa os meus buratos culturais son os veráns pasivos, aqueles nos que non se viaxa nin se cambia de vida (iso xa o fixen no inverno). Este é un deles.

Os amputados temarios do noso mutilado sistema educativo fan que moitos de nós sexamos uns burricáns en moitas materias, facéndonos crer, por exemplo, que a historia de España remata en 1814 coa restauración absolutista, e obrigándonos a facer a nosa propia pesquisa para saber que ocorreu nese burato negro ata o 1982 (momento no que para os da miña idade comeza a actualidade).

Tamén, coma moitos dos meus, saín de COU coa idea na cabeza de que o universo se compón de xeito exclusivo de moreas de protóns e neutróns merodeados por uns cantos electróns e que se relacionan entre si por medio dunha serie de forzas indistinguibles da maxia. Así, a pelo, sen máis. Unha rápida enquisa ao meu redor fai que me decate de que isto segue sendo así para moitos da miña xeración. Medo teño de preguntarlle aos máis novos. O Modelo estándar e a Relatividade Xeral nunca foron mencionadas en ningunha das ensinanzas regradas ás que asistín. Tocaba pois, este ano, botar un pouco de masa no gran burato da física.

Evidentemente a espoleta que fai que tente saber un chisco destes temas é o Gran Colisionador de Hadrones, que sae xa en todos os papeis. Non tiña un idea moi clara de para que servía realmente.

O problema ven agora. Coa profundidade que son capaz de ver estes temas, sobre todo sabendo que xa son maior para pasar as tardes entretido con ecuacións, ¿en que me apoio para crer no campo de Higgs e negar ao strangelet do Apocalipse xerado no LHC?

Fariña, axúdame.