E todo iso por non mencionar que o primeiro famoso que casou cunha persoa do seu mesmo sexo foi Jesús Vázquez (tamén Ferrolán). E unha das mulleres máis desacomplexadas co físico é Teté Delgado (nacida en Ferrol). E temos a paula Vázquez, que é a presentadora comodín (por natural e profesional. Mesmo a teñen chamado a Laura valenzuela actual)

Desexo que todos estes datos sexan motivos para estar orgullosos da nosa terra, e non só (aínda que tamén) da Semana Santa.
Eu, que estou lonxe desde hai quince años da miña cidade adorada, estou moi morriñento, e por iso espero que @s que esteades nela a apreciedes como se merece.

Unha aperta moi forte a tod@s.

Olliños de mel, de doce mirar. Amor ferrolán, amor ferroláaaaaaaaan, que agardando está.

Falando do primeiro tema, ese de “Ferrol, Ferrol, Ferrol donde yo nací”, dicirche que a torre do concello botou uns dez anos tocándoa tódolos días do verán ás nove da mañá (e a miña casa está a escasos vinte metros dos altofalantes) e que aínda é o día de hoxe que me poño de mala hostia ó escoita-la. Como colla un día ó gracioso que pensou que o “espertador popular” era boa idea voulle dicir un par de cousiñas sobre os seus proxenitores.

Ferrol ha sido una víctima de ese discurso abstracto de “Planes estrategicos” y “Planes de choque”, que no eran absolutamente nada, y así está como está.

Una ciudad podrá ser mejor o peor tratada desde fuera, pero si ni siquiera confia en si misma, entonces no tiene nada que hacer, y Ferrol está muerto por dentro.

Yo, cada vez que paso por ahí, me pongo hasta melancólico, es algo que se respira en el ambiente.