La sociedad es un organismo podrido que se conserva bajo el hielo de la hipocresía.

Enrique Jardiel Poncela, escritor y dramaturgo (1901-1952)

Unha anotación do blog de Nacho lévame a unha interesante páxina da web do Ministerio do Interior: o rexistro dos partidos políticos.
Pódese pasar un anaco interesante repasando a lista. Son moitos, e cada un deles seguro que garda unha intensa e apaixonante historia de ambición, oportunismo, poder, vinganza, corrupción e ás veces incluso ideais.

Nestes días hai moito movemento no negocio dos partidos políticos. Queda pouco para as municipais e hai que ter as siglas a punto.
O sorprendente (ou non) é a cantidade de novas formacións galegas que podemos atopar. As máis delas son locais. Vai ser certo iso da dispersión xeográfica e do minifundismo. Algúns exemplos:

Fai dúas semanas nace Ponte Areas de Esquerda (PdeG), que se define a si mesma coma “candidatura vicinal da esquerda soberanista” e ao seu candidato, de 27 anos, coma “recoñecido luitador“. A primeira vista poden parecer Gladiator e a súa asociación de veciños na busca dunha Ponteareas independente. Nas fotos vese moito rapaz imberbe con palestina.

A finais de xaneiro tamén xurde o Partido dos Independientes Orteganos (PDIO). O nome (escrito en castrapo) e o seu logo (un eucalipto) fan do PDIO unha formación moi pegada á realidade galega. O seu candidato toma a decisión de fundar un partido con vocación independente para que a Ortigueira “non nola poidan impoñer nin deseñar desde fóra” xusto despois de que o PSOE (a súa anterior formación) decidise non contar con el coma candidato.

Ese mesmo día tamén se inscriben os Vecinos independientes por Sanxenxo (VIPS). As siglas poden interpretarse como moi apropiadas dado o número de visitantes ilustres que recibe a vila todos os veráns. Está impulsado pola Asociación de Veciños San Cristóbal de Portonovo (¿ou pola de Monte Faro?) e a súa loita vai polo tema do urbanismo (que en Sanxenxo está un pouco desbocado).

Tamén nace Independientes de Barreiros (INDEBA). Cabreados escindidos do PP. (voume dando conta de que o adxectivo “Independentes” nestas formacións quere dicir “ex-dependentes”).

Aparecen Cidadáns por Betanzos (CxB) e Ciudadanos por Porriño (CxP), orixinais nomes para formacións maiormente integradas por ex-PP, quizais tentando copiar o inesperado éxito de Ciutadans per Catalunya.

Tudenses Unidos Independientes (T.U.I.) e Unión Centrista Tudense (U.C.TUI) inscribense en xaneiro con só 4 días de diferencia, amosando que o “independentismo” está de moda na vila fronteiriza. A primeira delas, T.U.I., de ocorrentes siglas, está encabezada polo ex-alcalde, ex-conselleiro e ex-delegado do Goberno Jose Miguel Diz Guedes nun intento de recuperar a alcaldía e contradicir iso de “quien fue a Sevilla…”.

E todo este furor fundacional no pouco que levamos de 2007, pero no pasado ano 2006 tamén naceron un feixe de partidos locais:

• Acción por Mugardos (AxMU) (o sexto partido pulpeiro, rebotados do PP)

• Nueva Alianza (NAL) (encabezada polo irmán xemelgo do alcalde de Ares, do PP, nun duelo fratricida no que a verdadeira emoción está en saber a quen votará a súa nai)

• Unión do Pobo Ribadense (UPRI) (de pais descoñecidos e domiciliado nun ático. Non descartemos que os seus coroneis poidan ser a semente do Bloque Nacionalista Ribadense)

• Alternativa Vecinal Independiente Muradana (AVIM) (encabezada pola presidenta dos empresarios e co obxectivo de dotar ao pobo de Muros “de las cotas de bienestar económico, social y laboral que precisa”)

• Partido Autónomo de Corcubión (PACor) (non sei de que van, non me aclaro no remuiño político de Corcubión)

• Agrupación Vecinal de Xove (AVEXO) (cabreados do PP, actualmente no goberno. Os seus ex-compañeiros bromeaban con que o nome da formación ía ser PIXO, Partido Independente de Xove)

• Independientes do Concello de Monfero (ICMON) (¿?)

• Unión das Parroquias de Cangas (UPAC) (liderada por un ex-concelleiro do PP. Co lema “Garantía de honradez” busca roubarlle votos ao actual alcalde do PP. Na inauguración da súa sede, fai uns días, levou ao párroco de Coiro a bendicila)

• Coruñeses Con Buenos Argumentos 2007 (COR.CO.B.A. 2007) (o partido estrela nestas municipais, o máis freak. Moi representativo da auténtica esencia do coruño e da dereita urbana galega)

• Pobo Independente de Cambre (PINCA) (cabreados do PSdeG e tamén co BNG por “apoyar y compartir gobierno municipal con alcaldes socialistas”, en palabras destes ex-socialistas)

• Movemento Veciñal de Gondomar (MOVEGONDOMAR) (non coñezo a esta formación, probablemente teñan ideais moi elevados pero na súa páxina só ofrecen información sobre planos e o Plan Xeral de Ordenación Urbana)

• Xóvenes Xalleiros (XX) (uns rapaces de Santa Comba que ao final non se presentarán ás municipais porque “o concello non está nin preparado nin moito menos capacitado para levar adiante un cambio político”)

• Unión por Ordes (UxO) (?)

• Sociedad Política Local (S.P.L.) (unha das ¡oito! listas que se poden presentar en Porriño)

• Independientes de Lemos (IdeL) (formación monfortina que defende o copyright das actuacións políticas)

• Agrupación Progresista de Culleredo (A.P.D.C.) (que tiveron notoriedade nada menos que por tentar promover un boicot nacional contra os produtos de Schwarzkopf&Henkel, polo peche dunha fábrica de xabróns en Culleredo)

• Apolíticos Parroquias Galegas (P.G.A.) (oximorón fundado por un noiés ocioso e militante do PP)

¿Quen pode dicir que os galegos pasamos da política? O que pasa é que vemos necesaria unha descentralización partidaria. Menos imperialismo das organizacións galegas e máis democracia de barrio! Viva o meu partido! Viva eu!

Na busca do conhecimento, todos os dias algo é adquirido,

Na busca do Tao, todos os dias algo é deixado para trás.

E cada vez menos é feito
até se atingir a perfeita não-acção.
Quando nada é feito, nada fica por fazer.

Domina-se o mundo deixando as coisas seguirem o seu curso.
E não interferindo.

Lao Tzu (Tao Te Ching, 600 a.C)

(ou de como a pseudo-polisemia dunha palabra da xerga ferrolá e un anuncio de coches lévanme a atopar o camiño do wu wei)

Todos los medios de comunicación tradicionales se financian a través de la venta directa, las ventas promocionales, la publicidad, la subvención, el chantaje y el soborno.

El chantaje se articula generalmente publicando continuamente noticias desfavorables sobre una administración pública o empresa hasta que ésta acepta comprar un producto o contratar un servicio comercializado por el medio de comunicación (o bien productos o servicios de empresas filiales).

El soborno es la medida preventiva que adoptan empresas y partidos políticos para evitar el chantaje. La publicidad institucional es un buen ejemplo. La subvención siempre es una modalidad de soborno.

En todas las Sociedades Anónimas (propiedad de múltiples inversores) sus gestores (asalariados que no son los dueños de la empresa) subcontratan servicios o compran productos a precios superiores a los del mercado a otras empresas a cambio de una comisión ilegal. Una variante a este método es que el gestor realice estas operaciones con terceras empresas de su propiedad.

La cantidad de dinero que mueve esta corrupción corporativa es muy superior a la que mueve la corrupción política.