A imaxe gráfica que nos ven á mente cando pensamos nun partido político é habitualmente a do seu logotipo. Nel reside a forza da marca que se pretende vender e a traveso del téntase transmitir a esencia do partido. Toda unha ideoloxía dunha ollada.
Os cadrados vermellos do PSdeG o ligan coa imaxe da nova esquerda europea, que usa habitualmente estes símbolos (como os laboristas británicos ou o SPD alemán). O puño e a rosa enlazan coa tradición socialdemócrata, tamén europea. O seu logo é un clásico da esquerda moderada.
A estrela vermella sobre a bandeira galega do BNG tamén é unha referencia á esquerda (aínda que nacionalista). A estrela é usada en todo o mundo tradicionalmente coma símbolo revolucionario. En España as Xuventudes Socialistas levan cen anos usándoa (durante moito tempo foi o seu único logotipo).
A gaiviota do PP ten menos significado. A versión mais estendida da historia da ave conta que había que escoller unha imaxe para a refundación de Alianza Popular en Partido Popular e a Fraga se lle presentaron varios deseños. Sen darlle moitas voltas escolleu o que lle pareceu máis bonito por conter un animal moi da súa terra. Era o da gaivota.
A verdade é que non son tan importantes.