Arquivo de Maio de 2007
Una secta del cristianismo
“No puedo ser de izquierdas porque es una secta del cristianismo, ya que recoge la más delirante idea que jamás se haya formulado: el igualitarismo”.
Fernando Sánchez Dragó, presentador de televisión y humorista
(envidio con sinceridad la capacidad de este hombre para provocar diciendo conachadas. En serio)
Madera de júcaro

Llevo ya un tiempo intentando exprimir los recuerdos de mi generación en lo referente al juego del peón en Ferrol. Mi memoria nunca ha sido muy buena y no consigo recordar todos los detalles del asunto.
Resumidamente: en ferrolano el chisme que da vueltas se llama peón, ni peonza ni buxaina: peón. La punta se llama horrón (u orrón?) y puede ser de bola, de lanza o de tope (el más fetén). El pirulo de arriba, donde se inicia el atado de la cuerda, se llama virolusa (que palabra más bonita). Bailar un peón al revés es bailarlo a la virolusa.
Los comprados podían ser de madera o de plástico, con puntas de bola y de lanza. Los peones gordos de madera de mala calidad y punta de bola eran las populares patatas (los más baratos).
Los peones artesanales eran los mejores. Ellos conformaban la élite del juego. Estaban hechos por los maestros torneros de Astano, Bazán o Fenya. Los materiales más nobles eran el boje (boj) y el júcaro (una madera antillana usada en los barcos, negra y muy dura).
Solo con estos peones (con su horrón de tope, también torneado por el sector naval) era posible conseguir la gloria: partir el peón de otro niño jugando al corro.
Si hay algún lector ferrolano de mi generación quizás pueda responder a estas preguntas:
- Es horrón u orrón?
- Había más juegos aparte del corro? cuales eran las reglas del corro?
- Los peones artesanales tenían un nombre en concreto?
Cualquier comentario o apunte al respecto de este tema será agradecido.
Eleccións autonómicas 2007
Mentres aquí, tras tras o telón de grelos, os nosos políticos andan doentes tras unha ducia de votos desa parroquia que queda monte arriba e aínda está sen asfaltar, o resto de España, crisol de nacións, está discutindo quen será o seu seguinte presidente autonómico, líder próximo e xestor do correspondente feito diferencial.
Xa sei que todos vostedes coñecen a coincidencia das nosas apaixonantes eleccións municipais coas eleccións autonómicas das rexións de garrafón, aquelas que por posuír menos pedigree teñen que soportar a cadencia cuatrianual (non coma nós, que temos o privilexio de convocalas cando o caudillo breogánico de turno érguese inspirado).
A esa coincidencia debemos os galegos o feito de espertarnos días despois da nosa pugna política de alto nivel parroquial, unha vez xa superada a resaca de promesas sobre o tipo de empedrado da praza de abastos, coa sorpresa de atoparnos varios presidentes autonómicos cambiados. Como é que nolo perdemos?
A explicación é ben sinxela: os nosos medios de comunicación, con redaccións tradicionalmente compostas por catro becarios, dous rapaces con contratos precarios e un senecto director, están totalmente desbordados. Imaxinen o que é cubrir a campaña electoral de cada un dos partidos (nalgúns concellos ata oito) de cada unha das trescentas quince localidades, todos tentando saír diariamente nos papeis a base de iniciativas e actos do máis peregrino (sen ir máis lonxe o outro día, Juan Juncal, o mantido alcalde de Ferrol, tentou sen éxito subirse nun globo aerostático). Non chegan tampouco as páxinas, reservadas na súa meirande parte a dar fe de tanta iniciativa e proposta de fondo calado e tamén a colocar os saborosos módulos de publicidade electoral cos que se paga a cobertura informativa preferente.
Menos mal que para informarse de verdade está o internet, así que facendo gala dese afán culturizador que me caracteriza non podo deixar de recomendarlles a xenial serie que sobre as autonómicas 2007 que está a realizar “La página definitiva“, mestres do humor intelixente e corrosivo. Alí cada unha das autonomías é caracterizada e posteriormente analizada en clave electoral. Hai párrafos impagables, coma estes de Guillermo López no artigo sobre Extremadura:
“Extremadura es una bella comunidad autónoma, una de las 17 bellas comunidades autónomas que componen el Estado español. La rutilante belleza de Extremadura se manifiesta no sólo en sus hermosos parajes o sus monumentos históricos, sino, sobre todo, en la acusada personalidad propia, es más, idiosincrasia propia, en resumen, características diferenciales, que la convierten en una comunidad única, una de las 17 comunidades únicas que conforman el Estado español.
Dichas características diferenciales se ponen fácilmente de relieve por la simpatía de sus gentes, la variedad de su gastronomía, y la existencia de hondas tradiciones culturales como, por ejemplo, tirar a un burro desde lo alto de un campanario como culminación de unas fiestas patronales, a diferencia de lo que podría ocurrir en otras partes de España, donde prefieren tirar yeguas o quemar autobuses, o bien ejecutar hermosos bailes tradicionales ataviados con vestidos de bella factura claramente diferenciados de otros 16 bailes con sus correspondientes vestidos.” […]
Cierto olor a carroña

La calva del sheriff Mc Crathy estaba más sudorosa que nunca.
Y no era sólo por el calor.
Larri Hutton (a.k.a. Eugenio Sotillos Torrente). Cierto olor a carroña
Uno de mis regalos de cumpleaños, entre otros de parecida calaña.
Os maios de Canido

Hoxe, como todos os primeiros de maio dende fai miles de anos, uns cantos veciños do ferrolán barrio de canido sacan á rúa unhas estruturas cónicas cubertas de ramallos, flores e froitas. Son os maios.
Con elas pretenden festexar a chegada do bo tempo, nun día que ademais é o patrón do barrio (aínda que a tradición dos maios é anterior á relixión cristiá).
Din que ata o século XII os maios estaban estendidos por toda Galicia. Na actualidade só se celebra nuns poucos lugares nos que a tradición se recuperou a partir dos anos 70. En Canido nunca se interrompeu. Incluso nos anos nos que non existiu asociación no barrio (chámeselle AAVV, gremio ou tribo) os veciños sacaban os seus maios á rúa de xeito espontáneo. Os de Canido levamos os maios no ADN.
Debe ser a festa galega máis antiga, a tradición máis vella que aínda respectamos.
Nestes últimos anos regresei a vivir a Canido, fixen licor de guinda, tiven un fillo. Faltaba un maio.
Co impulso de Mela e a axuda da miña irmá e a miña nai hoxe diante da miña porta luce un maio.
Agora xa teño aseguradas boas colleitas. Vou ver se xunto xente para bailar ao seu redor.
