No renovado e fermoso camiño que discorre entre Marraxón e A Fervenza (Fene), no medio dunha fraga chea de castiñeiros, carballos e érbedos, hai unha curva na os máis ousados poden cruzar o valado, apartar os toxos e as xilbardeiras e desviarse ata un penedo dende o que se domina o salto de auga do río Belelle. Abrazado pola rocha crece un vello carballo. A caida monte abaixo é de varias ducias de metros, pero agarrarse ás polas da árbore axuda a superar o vértigo.

Seguro que o penedo, polo singular que é, ten un nome (e se cadra unha lenda). Cal será?

Paseando pola mostra de poemas e outros textos de Xosé María Pérez Parallé que a Liga de amigos de Barallobre (Fene) ten exposta co gallo do seu vixésimo cabodano, atopei esta fermosa letra para rondalla ferrolá.

Pérez Parallé, tamén coñecido coma “O segrel do Penedo” naceu en Canido (pero pasou case toda a súa vida en Barallobre).

Canido

Pola porta de Canido
cheguei no carro do día
do xardín dos alboríos
o cravel de amor traguía

As saudades teño Praza
do Cruceiro, donde un día
namoroume unha rapaza
ca melura que engadía

Dos ensonos estantíos
unha moza, de ti deume
Fonte d’Insua, os manantíos
e de amor embebedeume

Canido, Canido
do sol e da rúa
da praza e da lúa
da estrela e da flor

Ouh, barrio leilido
saudade, lembranzas
de ensonos, de esperanzas
de roldas, de amor

As lembranzas nun recanto
da tafona recordada
engadironme no encanto
dunha moza regalada

Con esperanza de voltares
nalgún día, a ti Canido
pra decirche os meu cantares
i o segredo mais sentido.

Pola porta de Canido
marchouse o carro do día,
nos labios dunha doncela,
o cravel do amor surría

Canido: de roldas, de amor

Letra: Xosé María Pérez Parallé
Música: Juan Hernández Martínez

Xuño de 1984.

Que saiban vostedes que hoxe estou en Fene de festa, aínda que eu son de Ferrol.

A ver quen traballa mañá.