Aproveito para transmitirlle os meus parabéns a vostede e a Vicki Vale.

¡Arredediós que quieren meternos esos barcos por el culo! ¡pues no los queremos!

A miña nai, referíndose aos gaseiros que poñen en peligro aos habitantes da ría de Ferrol. O sentimento de rechazo a Reganosa en Ferrolterra é maioritario, pero a manipulación dos medios e a desvergoña dos políticos fan que no resto de Galicia sexa percibido como unha rabieta de catro mariscadores.

Que saiban vostedes que hoxe estou en Fene de festa, aínda que eu son de Ferrol.

A ver quen traballa mañá.

Llevo ya un tiempo intentando exprimir los recuerdos de mi generación en lo referente al juego del peón en Ferrol. Mi memoria nunca ha sido muy buena y no consigo recordar todos los detalles del asunto.

Resumidamente: en ferrolano el chisme que da vueltas se llama peón, ni peonza ni buxaina: peón. La punta se llama horrón (u orrón?) y puede ser de bola, de lanza o de tope (el más fetén). El pirulo de arriba, donde se inicia el atado de la cuerda, se llama virolusa (que palabra más bonita). Bailar un peón al revés es bailarlo a la virolusa.
Los comprados podían ser de madera o de plástico, con puntas de bola y de lanza. Los peones gordos de madera de mala calidad y punta de bola eran las populares patatas (los más baratos).

Los peones artesanales eran los mejores. Ellos conformaban la élite del juego. Estaban hechos por los maestros torneros de Astano, Bazán o Fenya. Los materiales más nobles eran el boje (boj) y el júcaro (una madera antillana usada en los barcos, negra y muy dura).
Solo con estos peones (con su horrón de tope, también torneado por el sector naval) era posible conseguir la gloria: partir el peón de otro niño jugando al corro.

Si hay algún lector ferrolano de mi generación quizás pueda responder a estas preguntas:

• Es horrón u orrón?
• Había más juegos aparte del corro? cuales eran las reglas del corro?
• Los peones artesanales tenían un nombre en concreto?

Cualquier comentario o apunte al respecto de este tema será agradecido.

Novas oportunidades de negocio: Reconvertir unha leira na parroquia de Mandiá nun prometedor aparcadoiro durante a romaría do veciño monte de Chamorro.
E logo din que Ferrol está en crise.

Na busca do conhecimento, todos os dias algo é adquirido,

Na busca do Tao, todos os dias algo é deixado para trás.

E cada vez menos é feito
até se atingir a perfeita não-acção.
Quando nada é feito, nada fica por fazer.

Domina-se o mundo deixando as coisas seguirem o seu curso.
E não interferindo.

Lao Tzu (Tao Te Ching, 600 a.C)

(ou de como a pseudo-polisemia dunha palabra da xerga ferrolá e un anuncio de coches lévanme a atopar o camiño do wu wei)

Hai dúas cancións que se cantan moito en Ferrol.

A primeira delas, cuxo autor descoñezo, comeza cuns versos enigmáticos:

Ferrol, Ferrol / donde yo nací / bajo un ardiente sol.

A entonan todos o vellos taceiros cando lles sube o nivel de clarete en sangue.
É importante sinalar que os días nos que en Ferrol luciu un “ardiente sol” durante este século pódense contar cos dedos da mán dun yakuza. Ata o momento ninguén foi quen de explicarme o significado desta letra.

A outra gran canción ferrolá ten esta estrofa inicial:

Vivo al a lado del mar / en un pueblo donde perder es lo normal

Los que pudieron escapar juraron no volver jamás.

Moi poucos son os ferroláns que non se emocionan cando escoitan esta gloriosa descrición da nosa cidade. É un tema composto e interpretado por unha banda chamada “Los limones del caribe” (polo do ardiente sol, supoño). Tiveron moita sona e aínda vinte anos despois seguen a tocar a cancionciña alí onde os invitan.

En Ferrol naceron Francisco Franco e Pablo Iglesias.

En Ferrol temos os maiores estaleiros de Europa pero temos prohibido facer barcos.

En Ferrol temos un xornal moi vendido que nas súas páxinas locais non para de laiarse do moito mal que nos fan os de fora. Bótalles a culpa de todas as nosas desgrazas.
Hai que engadir que na sección de noticias de Galicia non desaproveita a ocasión de insinuar que os ferroláns somos uns choróns.
Evidentemente o menos que podíamos facer era nomear ao editor dese xornal fillo adoptivo de Ferrol.

¿Que nos pasa doutor?

Tres quilos con setecentos gramos e ferrolán.

Nada menos.

Se vostede se pasa pola páxina de cidades en desenvolvemento de Google 3D Wharehouse, verá unha morea de modelos de edificios en tres dimensións que poden ser incorporados ao Google Earth (que se pode descargar de balde). Deste xeito, ademais de ver unhas cantas cidades dende o ceo poderá achegarse e descubrir tridimensionalmente a beleza dos seus edificios no seu propio entorno.

Entre as cidades que teñen modelizadas as súas construcións podemos atopar a París, Tokyo, New York, Barcelona… e Ferrol.

E todo iso gracias a un artista anónimo alcumado Trasancos. Alucinante.

(Vía chuza)

Actualización: Despois de investigar un pouco, creo que o autor é un pontés chamado Hugo Arias. Merece unha noraboa.

Actualización 2:  Din nos comentarios que non é Hugo. Errei. Xa non se me pode chamar Xaime P.I.

Burcar Ferrol no flickr da coma resultado que a foto máis relevante é esta:

e a foto máis interesante esta:

Ámbalas dúas tireinas eu. Éncheseme o peito.

Actualización no mesmo día:  Xa perdín a categoría de relevancia. ¡Que efímera é a gloria!