Imaxinen un mega-botellón dende a tarde ata as tantas da mañá, pero coa agravante de que percorre toda a cidade. Isto é Ferrol na Semana Santa. Fanáticos ultracatólicos animando a nachos vestidos coma o ku klux klan, outros con burka e descalzos, arrastrando troncos e cadeas e dándose lategazos. Tamén os que carrexan pesadísimas reproduccións de esceas gore, á vista de todos os nenos e nenas. Con cornetas e atronadores tambores que fan imposible durmir ata que rematan a súa orxía. E toda esa turba escoltada por patrullas do exército e acompañada de concelleiros dun estado aconfesional, que previamente ordearon cortar o tráfico no centro da cidade durante toda unha semana.

Caos, ruído, atascos, okupación de espazos públicos e escenas non recomendadas para menores. E pagado co diñeiro de todos.

Si, si. No ano 2008.

É a xenuína festa galega, onde o polbo non se exalta, cómese. Onde orquestras, concertos, chiringos, postos e esmorga mestúranse durante unha semana imprescindible. Ata hai un día adicado a Ferrol, cidade irmán!

A única celebración patronal que se publicita por toda Galicia, cuns carteis que soen ser xeniais, onde o polbo é o protagonista.

Este é o cartel deste ano:

Non é tan xenial, verdade? Este ano o cartel é feo, ou polo menos a min mo parece.

E como o mellor xeito de criticar é dar alternativas, aquí van un par de propostas:

-

En PDF where available:

Pontedeume ten dúas festas importantes ao ano (en realidade tres porque celebran a de Breamo dúas veces). Onte estiven nun dos días grandes da festa das peras.

É todo moi ritual. Primeiro mómaros e cabezudos percorren o pobo durante toda a mañá. Os mómaros son uns xigantes construidos a partires dun armazón e manexados por dous curtidos eumeses que paran cada dous bares a repoñer forzas.

É interesante observar a foto do medallón do mómaro macho.

Efectivamente: é Pavarotti.

Logo ven a popular cucaña marítima, onde unha chea de rapaces do pobo tentan coller unha bandeira cravada ao final fun pau que colga dun barco. Centos e centos de persoas vendo o espectáculo e moitos fotógrafos recollendo os mellores mocazos a toda cor. E unha chea de eumeses berrando á vez ¡sebo al palo! ¡sebo al palo!

Pero o mellor ven ao final da mañá. A iso das dúas, cando a terceira bandeira da cucaña é apañada, préndese “o galán”.

O galán ven sendo un boneco remando nun bote enriba dun poste. Disque representa aos poderosos. Cando acenden a mecha comeza a dar voltas entre o fume e os asubíos dos foguetes que leva a proa e popa. En menos dun minuto deixa de xirar e ponse a remar. Os eumeses entón comezan o seu mantra: rema!, rema!, rema!, rema!, rema!. Inmendiatamente despois estóupalle a cabeza en mil anacos.

É o mais punk que vin nunha festa.

O domingo á mañá fun á rapa das bestas de Pena Toxosa, na serra da Capelada (Cedeira).

Despois de que os acurradores conducisen a un cento de bestas bravas monte abaixo, os aloitadores procederon a rapalas e marcalas con crotais.

A última hora da mañá tivo lugar a loita de garañóns. Uns cabalos fisioculturistas competindo por unha femia. A loita é mais ben estética, orientada a obter a espectacular foto dos cabalos rampantes e enfrontados que será portada nos xornais. Pero tamén hai algúns lóstregos de violencia e crueldade, trabadas e couces furiosos.

• Máis fotos da rapa das bestas de Pena Toxosa 2007
• Fotos da rapa do 2006

Hoxe, como todos os primeiros de maio dende fai miles de anos, uns cantos veciños do ferrolán barrio de canido sacan á rúa unhas estruturas cónicas cubertas de ramallos, flores e froitas. Son os maios.

Con elas pretenden festexar a chegada do bo tempo, nun día que ademais é o patrón do barrio (aínda que a tradición dos maios é anterior á relixión cristiá).

Din que ata o século XII os maios estaban estendidos por toda Galicia. Na actualidade só se celebra nuns poucos lugares nos que a tradición se recuperou a partir dos anos 70. En Canido nunca se interrompeu. Incluso nos anos nos que non existiu asociación no barrio (chámeselle AAVV, gremio ou tribo) os veciños sacaban os seus maios á rúa de xeito espontáneo. Os de Canido levamos os maios no ADN.
Debe ser a festa galega máis antiga, a tradición máis vella que aínda respectamos.

Nestes últimos anos regresei a vivir a Canido, fixen licor de guinda, tiven un fillo. Faltaba un maio.
Co impulso de Mela e a axuda da miña irmá e a miña nai hoxe diante da miña porta luce un maio.

Agora xa teño aseguradas boas colleitas. Vou ver se xunto xente para bailar ao seu redor.

A mais grande festa do verán cadra este ano durante a semana do 8 ao 15 de setembro.
Milleiros de almas cantando a rianxeira cunha bengala na man non poden estar erradas.

A emoción apoderarase da praza do campo o venres 15 cando ás dúas da mañá as tres orquestras comecen cos compases do himno adicado á moreniña e cinco mil mans de lume érganse cara o ceo.
A festa, coma sempre, rematará cando lle cadre.

• A programación da Guadalupe día a día