Sobe a gasolina para poder manter a rendibilidade do capital dos especuladores fuxidos do ladrillo.
Soben os productos básicos para salvagardar a marxe dos intermediarios.
Soben os alugueres para que non perdan cartos os que se creron que a vivenda, máis que un dereito, era un investimento.
Sobe o canon para que a SGAE salve o seu caduco modelo de negocio grazas ao que lles pago por gardar as miñas fotos en DVD.
Sobe a luz para tapar os buratos que teñen as eléctricas dende que, en época de vacas gordas, decidiron “investir e diversificar” no estranxeiro.
Mellor non falar do Euribor.

Ao mellor a ti te pasa como a min, que te sobe o salario por debaixo do IPC (é dicir, te baixa) pero tes que ser o paganini de todas esas subas. Ben, seguro que te sentes mellor sabendo que estás a paliar a desaceleración dalgúns sectores.

Como dis? Que te cagas en la puta madre da desaceleración? Acouga, que te vai dar unha crise desaceleración.

Dna. Ánxela Bugallo
Conselleira de Cultura e Deportes
Primeira dama de Economía e Facenda
Xunta de Galicia

En resposta ao seu escrito de data 19 de setembro de 2007, recibido por un home a cabalo na RAG o 11 de xaneiro de 2008, no que solicita unha aclaración sobre a pertinencia ortográfica do topónimo “Galiza” para denominar o noso País, á luz da nosa enésima modificación das Normas ortográficas e morfolóxicas, a Real Academia Galega, no seu Plenario do día 29 de marzo de 2008 acordou emitir o seguinte ditame:

a) A consellería debe cambiar de empresa de mensaxería.
b) Galicia, Galiza, Galucia e Breogania son formas históricas lexítimas galegas no sentido filolóxico. As catro circularon na época do pre e post-fraguismo, pero só Breogania mantivo ese feeling tan cool de xeito ininterrompido ao longo da historia na lingua oral.
c) A denominación oficial do País normativa e xurídicamente lexítima é “Aquí”.

Pacoland, 29 de marzo de 2008.

Asdo.: Xosé Ramón Gayoso
Presidente do Luar

Mina de lignito pardo de As Pontes. Corenta anos facendo un enorme burato e enchendo todo un val cos residuos ata convertelo nun monte. Con máquinas coma esta.

Catro anos por diante para encher o furado con auga de varios regatos e do río Eume. Do 2008 ao 2012.

A operación é tan descomunal que só se pode apreciar indo a velo. Unha depresión de seis quilómetros de lado e douscentos metros de profundidade que parece imposible de encher. Se amplias a foto anterior, enriba, á esquerda, verás unha pequena liña gris, moi fina. É un rompeolas. Os grandes bloques de granito apilados agardan a chegada das augas case na cima dun monte.

Ao seu carón estoupa de vida unha montaña artificial, a escombreira, recuberta con medio millón árbores plantadas, con pequenas lagoas e xunqueiras, con coellos, raposos, lobos, corzos e moitos paxaros. Debaixo se esconden corenta anos de pedras e cinza.

A lagoa pasará a mans da Xunta. A escombreira seguirá sendo propiedade de Endesa.

Haberá unha praia de máis dun quilómetro, un peirao deportivo, un campo de golf e zonas de ocio.

A Xunta, Endesa e algúns científicos opinan que será un gran espazo natural, incluso merecedor de proteccións mediambientais. Os ecoloxistas din que o río Eume, que entrará e sairá do lago, se danará seriamente a causa da acidificación das súas augas polos sulfuros e outros compostos das paredes da mina (a empresa fala de cubrilas con arxila).

Vía marcus atopo que xa se arranxou a gran eiva da internet galega, que era non ter un dicionario serio en liña. As grazas hai que darllas a Ir Indo edicións.

Gardo na casa un vello dicionario de Ir Indo que atopei de segunda man, do máis normativamente incorrecto pero no que atopo de cando en vez belísimas palabras que xa só se escoitan nalgunha conversa entre nonaxenarios da montaña luguesa. Parabéns e grazas a eles.

Se houbese ceo imaxinen coma tocaría hoxe nas súas portas.

Imaxinen un mega-botellón dende a tarde ata as tantas da mañá, pero coa agravante de que percorre toda a cidade. Isto é Ferrol na Semana Santa. Fanáticos ultracatólicos animando a nachos vestidos coma o ku klux klan, outros con burka e descalzos, arrastrando troncos e cadeas e dándose lategazos. Tamén os que carrexan pesadísimas reproduccións de esceas gore, á vista de todos os nenos e nenas. Con cornetas e atronadores tambores que fan imposible durmir ata que rematan a súa orxía. E toda esa turba escoltada por patrullas do exército e acompañada de concelleiros dun estado aconfesional, que previamente ordearon cortar o tráfico no centro da cidade durante toda unha semana.

Caos, ruído, atascos, okupación de espazos públicos e escenas non recomendadas para menores. E pagado co diñeiro de todos.

Si, si. No ano 2008.

Ten aires de frol recente e cousas de recen casada

[Cantiga nova que se chama Ribeira, 1933. Álvaro Cunqueiro]

Hoxe estreouse en A Rúa o filme galego Pradolongo, que aparte da actuación de Tamara Canosa, tamén ten outras cousas boas. Á espera de que poidamos velas nos cines, déixolles un vídeo con “las partes” (coma dicimos en ferrolán) para ir abrindo boca.

Y si viene negra tempestad:
reir y remar y cantar.

A moitos socialistas nos cae ben Esquerda Unida. Ao fin e o cabo é un partido xurdido a partir dunha costela do PSOE.

As súas ideas se parecen tanto ás nosas que case son as mesmas, a gran diferencia é que o PSOE ten que gobernar para todos e a súa praxe non é tan arriscada como as propostas de IU. Pero compartimos moito, somos medio irmáns.

E coma ocorre moitas veces entre dous irmáns, ás veces unha habitación non é o suficientemente grande coma para compartila. E si, o sistema electoral é inxusto. Moito. Como tamén o é que a dereita unida teña vantaxe ante a esquerda dividida.

E que despois do mocazo electoral o gabinete de comunicación de esquerda unida emita un comunicado no que inclue un video musical dos Monty Python cheo de significado é outra cousa máis que me fai adoralos.