Que é o nacionalismo, senón un rapaz que aínda soña con aeróstatos.

El Gran Wyoming: Y si tuvieses que identificar a Rajoy con una película, ¿cual elegirías?

José Corbacho: Bueno, a estos del PP les ocurre como en “Los otros”: que están políticamente muertos pero aún no lo saben.

En El intermedio, programa de tv de La Sexta  (19/03/2007)

A imaxe gráfica que nos ven á mente cando pensamos nun partido político é habitualmente a do seu logotipo. Nel reside a forza da marca que se pretende vender e a traveso del téntase transmitir a esencia do partido. Toda unha ideoloxía dunha ollada.

Os cadrados vermellos do PSdeG o ligan coa imaxe da nova esquerda europea, que usa habitualmente estes símbolos (como os laboristas británicos ou o SPD alemán). O puño e a rosa enlazan coa tradición socialdemócrata, tamén europea. O seu logo é un clásico da esquerda moderada.

A estrela vermella sobre a bandeira galega do BNG tamén é unha referencia á esquerda (aínda que nacionalista). A estrela é usada en todo o mundo tradicionalmente coma símbolo revolucionario. En España as Xuventudes Socialistas levan cen anos usándoa (durante moito tempo foi o seu único logotipo).

A gaiviota do PP ten menos significado. A versión mais estendida da historia da ave conta que había que escoller unha imaxe para a refundación de Alianza Popular en Partido Popular e a Fraga se lle presentaron varios deseños. Sen darlle moitas voltas escolleu o que lle pareceu máis bonito por conter un animal moi da súa terra. Era o da gaivota.

A verdade é que non son tan importantes.

Unha anotación do blog de Nacho lévame a unha interesante páxina da web do Ministerio do Interior: o rexistro dos partidos políticos.
Pódese pasar un anaco interesante repasando a lista. Son moitos, e cada un deles seguro que garda unha intensa e apaixonante historia de ambición, oportunismo, poder, vinganza, corrupción e ás veces incluso ideais.

Nestes días hai moito movemento no negocio dos partidos políticos. Queda pouco para as municipais e hai que ter as siglas a punto.
O sorprendente (ou non) é a cantidade de novas formacións galegas que podemos atopar. As máis delas son locais. Vai ser certo iso da dispersión xeográfica e do minifundismo. Algúns exemplos:

Fai dúas semanas nace Ponte Areas de Esquerda (PdeG), que se define a si mesma coma “candidatura vicinal da esquerda soberanista” e ao seu candidato, de 27 anos, coma “recoñecido luitador“. A primeira vista poden parecer Gladiator e a súa asociación de veciños na busca dunha Ponteareas independente. Nas fotos vese moito rapaz imberbe con palestina.

A finais de xaneiro tamén xurde o Partido dos Independientes Orteganos (PDIO). O nome (escrito en castrapo) e o seu logo (un eucalipto) fan do PDIO unha formación moi pegada á realidade galega. O seu candidato toma a decisión de fundar un partido con vocación independente para que a Ortigueira “non nola poidan impoñer nin deseñar desde fóra” xusto despois de que o PSOE (a súa anterior formación) decidise non contar con el coma candidato.

Ese mesmo día tamén se inscriben os Vecinos independientes por Sanxenxo (VIPS). As siglas poden interpretarse como moi apropiadas dado o número de visitantes ilustres que recibe a vila todos os veráns. Está impulsado pola Asociación de Veciños San Cristóbal de Portonovo (¿ou pola de Monte Faro?) e a súa loita vai polo tema do urbanismo (que en Sanxenxo está un pouco desbocado).

Tamén nace Independientes de Barreiros (INDEBA). Cabreados escindidos do PP. (voume dando conta de que o adxectivo “Independentes” nestas formacións quere dicir “ex-dependentes”).

Aparecen Cidadáns por Betanzos (CxB) e Ciudadanos por Porriño (CxP), orixinais nomes para formacións maiormente integradas por ex-PP, quizais tentando copiar o inesperado éxito de Ciutadans per Catalunya.

Tudenses Unidos Independientes (T.U.I.) e Unión Centrista Tudense (U.C.TUI) inscribense en xaneiro con só 4 días de diferencia, amosando que o “independentismo” está de moda na vila fronteiriza. A primeira delas, T.U.I., de ocorrentes siglas, está encabezada polo ex-alcalde, ex-conselleiro e ex-delegado do Goberno Jose Miguel Diz Guedes nun intento de recuperar a alcaldía e contradicir iso de “quien fue a Sevilla…”.

E todo este furor fundacional no pouco que levamos de 2007, pero no pasado ano 2006 tamén naceron un feixe de partidos locais:

• Acción por Mugardos (AxMU) (o sexto partido pulpeiro, rebotados do PP)

• Nueva Alianza (NAL) (encabezada polo irmán xemelgo do alcalde de Ares, do PP, nun duelo fratricida no que a verdadeira emoción está en saber a quen votará a súa nai)

• Unión do Pobo Ribadense (UPRI) (de pais descoñecidos e domiciliado nun ático. Non descartemos que os seus coroneis poidan ser a semente do Bloque Nacionalista Ribadense)

• Alternativa Vecinal Independiente Muradana (AVIM) (encabezada pola presidenta dos empresarios e co obxectivo de dotar ao pobo de Muros “de las cotas de bienestar económico, social y laboral que precisa”)

• Partido Autónomo de Corcubión (PACor) (non sei de que van, non me aclaro no remuiño político de Corcubión)

• Agrupación Vecinal de Xove (AVEXO) (cabreados do PP, actualmente no goberno. Os seus ex-compañeiros bromeaban con que o nome da formación ía ser PIXO, Partido Independente de Xove)

• Independientes do Concello de Monfero (ICMON) (¿?)

• Unión das Parroquias de Cangas (UPAC) (liderada por un ex-concelleiro do PP. Co lema “Garantía de honradez” busca roubarlle votos ao actual alcalde do PP. Na inauguración da súa sede, fai uns días, levou ao párroco de Coiro a bendicila)

• Coruñeses Con Buenos Argumentos 2007 (COR.CO.B.A. 2007) (o partido estrela nestas municipais, o máis freak. Moi representativo da auténtica esencia do coruño e da dereita urbana galega)

• Pobo Independente de Cambre (PINCA) (cabreados do PSdeG e tamén co BNG por “apoyar y compartir gobierno municipal con alcaldes socialistas”, en palabras destes ex-socialistas)

• Movemento Veciñal de Gondomar (MOVEGONDOMAR) (non coñezo a esta formación, probablemente teñan ideais moi elevados pero na súa páxina só ofrecen información sobre planos e o Plan Xeral de Ordenación Urbana)

• Xóvenes Xalleiros (XX) (uns rapaces de Santa Comba que ao final non se presentarán ás municipais porque “o concello non está nin preparado nin moito menos capacitado para levar adiante un cambio político”)

• Unión por Ordes (UxO) (?)

• Sociedad Política Local (S.P.L.) (unha das ¡oito! listas que se poden presentar en Porriño)

• Independientes de Lemos (IdeL) (formación monfortina que defende o copyright das actuacións políticas)

• Agrupación Progresista de Culleredo (A.P.D.C.) (que tiveron notoriedade nada menos que por tentar promover un boicot nacional contra os produtos de Schwarzkopf&Henkel, polo peche dunha fábrica de xabróns en Culleredo)

• Apolíticos Parroquias Galegas (P.G.A.) (oximorón fundado por un noiés ocioso e militante do PP)

¿Quen pode dicir que os galegos pasamos da política? O que pasa é que vemos necesaria unha descentralización partidaria. Menos imperialismo das organizacións galegas e máis democracia de barrio! Viva o meu partido! Viva eu!

Albert Arnold “Al” Gore , Jr. es un tipo interesante. A finales de los 80 hablaba con vehemencia sobre la necesidad de construir una gran red de fibra óptica que bautizó como “Superautopista de la información” (¿les suena el término?). Decía que facilitar acceso a internet de manera barata y universal, que unir entre sí millones de ordenadores, proporcionaría avances que ni siquiera podíamos imaginar.
A finales de los 80, siendo senador, desarrolló la llamada Gore Bill o High Performance Computing and Communication Act (HPCA), que se aprobó en el año 1991 y condujo entre otros logros a la creación de una gran red de fibra óptica y al nacimiento del primer navegador de internet: Mosaic.

Vint Cerf y Robert E. Kahn, padres de internet, quisieron agradecérselo con esta declaración:
“Como las dos personas que diseñaron la arquitectura básica y los principales protocolos que hacen que Internet funcione, queremos manifestar nuestro reconocimiento a las contribuciones de Al Gore, como congresista, senador y vicepresidente. Hace mucho tiempo que ningún otro cargo electo, a nuestro entender, ha realizado una contribución tan importante”.

La HPCA fue el motor del desarrollo de Internet en los 90 y una de las bases más importantes del nuevo gobierno Clinton-Gore, que duró desde 1992 hasta el año 2000.

Pero antes de ser vicepresidente de los EEUU, Al Gore no sólo meditaba sobre redes de ordenadores. En 1992 publica un libro titulado “Earth in the Balance”, en el que predica sobre la necesidad de hacer del ecologismo un elemento central de nuestra civilización. Es uno de los pocos libros escritos por un político estadounidense que fue un éxito de ventas.

El interés de Gore por el ecologismo es una constante en su carrera política. En los 80 ya promovía charlas sobre el calentamiento global y en los 90 luchó sin éxito por la adhesión de EEUU al protocolo de Kyoto y por la aprobación de medidas proteccionistas del medio ambiente. En los últimos años se ha embarcado en una cruzada contra el cambio climático, centrada en la información y en la presentación de alternativas contra el efecto invernadero, a través de más de 1000 charlas por todo el mundo basadas en el discurso que ha venido desarrollando en los últimos 20 años y en viajes por todo el mundo y entrevistas con científicos en las que ha podido conocer la verdadera dimensión de lo que se nos avecina.

Toda esta actividad la ha plasmado en un documental que hace poco pudimos ver en los cines: “Una verdad incómoda”. Una película de obligada visión para quien busque informarse sobre el calentamiento global o para quien quiera presenciar un brillante ejercicio de comunicación.

Hoy en día es miembro del consejo de administración de Apple y asesor de Google, además de presidente de Current TV, un innovador canal de televisión donde el contenido es creado por los propios espectadores.

¿Es Gore un visionario?

Les cuento todo esto con motivo de inminente inicio de las primarias del Partido Demócrata estadounidense. Leo en sus blogs que Fariña prefiere a Barack Obama e Iván a Hilary Clinton. Yo me quedo claramente con Al Gore.

A su favor solo formularé una par de preguntas: ¿como sería hoy el mundo si Bush no hubiese dado el pucherazo en el 2000 y Gore fuese el presidente de los EEUU? ¿y como será en los próximos años con un ecologista, tecnófilo y pacifista en la Casa Blanca?

Quen o considere oportuno que vaia acendendo as antorchas.

Ultra Marinho - Galicia Love Generation (Eduardo Blanco Amor, con herexes guitarras)

Siniestro total - Hino Galego (Este é directamente sacrílego)

Despois de ver a última dos aduaneiros e recollendo a xenial idea de Modesto, xa teño a frase que debe ir no preámbulo do noso novo estatuto:

“O Parlamento de Breogania, recollendo o sentimento e a vontade da cidadanía de Breogania, definiu de forma maioritaria a Breogania como país rumoroso. A Constitución Española, no seu artigo segundo, recoñece a realidade celta de Breogania como nacionalidade.”

Sei que ao principio constará un pouco acostumarse ao novo nome do país, pero é polo ben de todos. Xa non máis discusións sobre que somos, nin máis agreas polémicas entre Galicia e Galiza, a nosa auto-definición política debe ir dentro do nome da autonomía.

E para que a adaptación sexa máis sinxela, vou adiantando traballo na remodelación dos nosos principais símbolos identitarios.

Si va a comer a casa de su mamá en Galicia, y le comenta que las patatas se han sobrecocido, siempre se encontrará con la misma respuesta: “Crúas de todo tampouco están boas”.
Es el mundo en binario, aunque a la gallega.

Xose Luis Barreiro Rivas (Politólogo e fedello)

Estoy ahora mismo viendo el programa Redes en el canal Docu TVE a traves de las emisiones p2p de Televisión Española.

Los investigadores invitados son Isabel Cacho, Investigadora del Departamento de Geociencias de la Universidad de Barcelona y Tomás Molina, Presidente de la International Assessment Broadcasting Metereology.

Están hablando de la intensidad de los cambios en el clima y Punset les ha preguntado que impacto tendrá esto en la sociedad. Aunque no es su campo de investigación han contestado con naturalidad que, por ejemplo, la emigración desde el África subsahariana está motivada por la hambruna que sufre la región a causa de una sequía que dura más de una década y que es debida al calentamiento global. Punset asombrado ha replicado que más bien es la imagen que ofrece la televisión de Europa la que atrae a los subsaharianos. Los investigares, como sorprendidos, con la convicción de quien dice algo obvio, han dicho que está claro que si la sequía les impide cubrir sus necesidades básicas en su tierra, buscarán hacerlo en Europa.

Evidentemente no es producto de un sólo factor, pero parece que el cambio climático es el que más pesa.
El clima está provocando cambios en el planeta. A veces más pequeños, a veces más grandes. En España se producen tensiones entre las comunidades autónomas por el uso del agua, en Centroamérica, el Caribe y EEUU se encuentran con demasiada frecuencia con huracanes que provocan devastación y miseria y en Europa observamos el incremento de la inmigración.

Nada es casual.

Ás veces esquecemos a gran fractura que existe entre os criados na xeración da tecnoloxía e os que aínda viven nun mundo xestado noutro século.

Esta división prodúcese non só por tramos de idade, senón tamén por localización xeográfica, extracción social ou profesión. É un problema de difícil solución que temo non se resolverá ata que os nacidos nesta década sexan os protagonistas do futuro (iso non exime aos políticos do presente da responsabilidade de afrontalo nas súas vertentes máis graves: a fractura económica e a xeográfica).

A actual xeración que ocupa a elite do poder no estado (e tamén en Galicia) pertence por idade e profesión, salvo algunhas honrosas excepcións, a novocentistas criados na cultura da metade do século XX. Non puideron por idade ter unha formación tecnolóxica. Non é culpa súa a década na que naceron, pero si que o é a falta de interese que amosan hoxe en día.

Os políticos toman decisións políticas. É o seu traballo. Contan co asesoramento de técnicos moi capacitados, pero tamén se apoian moito na súa experiencia a coñecemento.

É coñecido nos seus círculos que Rajoy, Touriño, Quintana, Núñez Feijoo e moitos outros políticos de primeira liña non saben apenas manexar un rato. Non é un mérito pero tampouco é tan grave como se o que tivera esa eiva fose o ministro de industria (que entre outras ten as competencias de telecomunicacións e da sociedade da información).

As manifestacións do ministro José Montilla sobre a intención do goberno de lexislar para impedir acceder determinados contidos de internet aloxados no estranxeiro ao amparo da futura “Lei de impulso da sociedade da información” é probablemente froito desa fractura tecnolóxica e xeracional.

O ministerio non entende que non se pode tratar o acceso á información en internet como se fose un artigo de importación que ven en containers e que pode ser ilegal no pais receptor. Ata o de agora non foron bloqueadas as emisións de radio con contidos ilícitos en España que se poden recibir por onda media (incitando á violencia ou fomentando a discriminación racial). Probablemente por que é imposible.

Implantar sistemas de censura no acceso ao tramo internacional da rede requiriría dunha infraestrutura que só posúen China, países islamistas radicais e pequenas ditaduras. Habería que facer un convenio con eses países para intercambiar experiencias e tecnoloxía de filtrado. Pertencer a ese club daría vergoña a calquera democracia.

Pero é que ademais na práctica é case imposible facelo. Pódese saltar ese filtro de moitos sinxelos xeitos de sobra coñecidos polos activistas a prol das liberdades e dos dereitos humanos desas ditaduras.
Evidentemente os que son descubertos facéndoo son duramente reprimidos polo réxime. Ese é o mellor método de control. ¿Será España capaz de facer algo así?

Confiemos que Joan Clos teña máis prudencia á hora de ter ideas e máis tempo para escoitar aos asesores do ramo.