Sobe a gasolina para poder manter a rendibilidade do capital dos especuladores fuxidos do ladrillo.
Soben os productos básicos para salvagardar a marxe dos intermediarios.
Soben os alugueres para que non perdan cartos os que se creron que a vivenda, máis que un dereito, era un investimento.
Sobe o canon para que a SGAE salve o seu caduco modelo de negocio grazas ao que lles pago por gardar as miñas fotos en DVD.
Sobe a luz para tapar os buratos que teñen as eléctricas dende que, en época de vacas gordas, decidiron “investir e diversificar” no estranxeiro.
Mellor non falar do Euribor.

Ao mellor a ti te pasa como a min, que te sobe o salario por debaixo do IPC (é dicir, te baixa) pero tes que ser o paganini de todas esas subas. Ben, seguro que te sentes mellor sabendo que estás a paliar a desaceleración dalgúns sectores.

Como dis? Que te cagas en la puta madre da desaceleración? Acouga, que te vai dar unha crise desaceleración.

- Se queres sacar esa foto vas ter que subir polo monte.

- Xa.

No renovado e fermoso camiño que discorre entre Marraxón e A Fervenza (Fene), no medio dunha fraga chea de castiñeiros, carballos e érbedos, hai unha curva na os máis ousados poden cruzar o valado, apartar os toxos e as xilbardeiras e desviarse ata un penedo dende o que se domina o salto de auga do río Belelle. Abrazado pola rocha crece un vello carballo. A caida monte abaixo é de varias ducias de metros, pero agarrarse ás polas da árbore axuda a superar o vértigo.

Seguro que o penedo, polo singular que é, ten un nome (e se cadra unha lenda). Cal será?

Cambiar de traballo e que unha chea de compañeiros te fagan unha cea de despedida é moi gratificante.

Que ademais te agasallen cun lanzador de mísiles USB, non ten prezo.

© Xaime B.B.C. 2007

Aproveito para transmitirlle os meus parabéns a vostede e a Vicki Vale.

La calva del sheriff Mc Crathy estaba más sudorosa que nunca.

Y no era sólo por el calor.

Larri Hutton (a.k.a. Eugenio Sotillos Torrente). Cierto olor a carroña

Uno de mis regalos de cumpleaños, entre otros de parecida calaña.

Hoxe, como todos os primeiros de maio dende fai miles de anos, uns cantos veciños do ferrolán barrio de canido sacan á rúa unhas estruturas cónicas cubertas de ramallos, flores e froitas. Son os maios.

Con elas pretenden festexar a chegada do bo tempo, nun día que ademais é o patrón do barrio (aínda que a tradición dos maios é anterior á relixión cristiá).

Din que ata o século XII os maios estaban estendidos por toda Galicia. Na actualidade só se celebra nuns poucos lugares nos que a tradición se recuperou a partir dos anos 70. En Canido nunca se interrompeu. Incluso nos anos nos que non existiu asociación no barrio (chámeselle AAVV, gremio ou tribo) os veciños sacaban os seus maios á rúa de xeito espontáneo. Os de Canido levamos os maios no ADN.
Debe ser a festa galega máis antiga, a tradición máis vella que aínda respectamos.

Nestes últimos anos regresei a vivir a Canido, fixen licor de guinda, tiven un fillo. Faltaba un maio.
Co impulso de Mela e a axuda da miña irmá e a miña nai hoxe diante da miña porta luce un maio.

Agora xa teño aseguradas boas colleitas. Vou ver se xunto xente para bailar ao seu redor.