Cando lle fixen esta foto a Iván pretendía retratalo. Non é unha redundancia. Iván é un furacán e se non estás rápido co ollo podes velo multiplicado. O bule-bule deste fenés mantense a base de quitarlle horas ao soño e ao lecer.
E nembargantes é un tipo sereno.
Agora que está en precampaña leva un ritmo frenético, pero as súas ideas seguen firmes e tranquilas coma o granito ao sol. Así ten que ser un alcalde, penso eu.
Un día propúxenlle aos meus amigos facer un disco. Cada un escribiría e interpretaría unha canción.
É importante sinalar que a maioría sabíamos tanto de música coma de prusiano antigo, pero iso non foi obstáculo para a nosa creatividade.
O estilo e os instrumentos eran libres. JuanK, por exemplo, escolleu unha peza súa de música experimental interpretada, entre outros, con pelota de ping pong e guitarra.
Eu compuxen un tema tecno por ser o que se da mellor nun computador (e porque sempre fun un moderno). Titulábase “M:I”.
Hoxe atopei o disco remexendo entre os cd’s. Aquí vai a proba sonora do que puido ser unha gran carreira musical.
Non sei se coñecerán vostedes o imperio ALI. Trátase dun conxunto de superficies comerciais temáticas situadas nunha esquina do ferrolán polígono da Gándara.
Ultimamente frecuento moito o almacén adicado a produtos para nenos pequenos. ALI Bebé é un mundo de fantasía onde cousas que non imaxinas que existen, e moito menos que use un neno pequeno, atópanse en seis cores e catro tallas. O meu lema nesa tenda sempre é “ateñámonos á lista”.
Tamén venden xoguetes para neonatos. O outro día estaba fedellando cuns peluches con forma de coello e patiño cando de súpeto un deles comezou a recitar o seguinte:
‘’Santo Angel de mi Guarda, mi dulce compañía, no me desampares ni de noche ni día, hasta que me pongas en paz y alegría, con todos los santos Jesús, José y María. Y si me desamparas, qué será de mi? Angel de mi Guarda, recemos por mi'’.
Algún empresario xogueteiro opina que o lavado de cerebro ten que comezar moi cedo. Son bonecos realmente sinistros. Lémbranme o especial cariño que lle teñen os sacerdotes aos nenos pequenos. Cando España era gobernada dende os cuarteis e a sacristía estas cousas eran habituais, pero a estas alturas é bastante rancio. Seméllanse aos cadernos de caligrafía de ghanito.
O peor de todo é que mentres eu me afastaba entre gargalladas, dúas rapazas falaban do bonitos que eran e do adecuados que serían como agasallo para o fillo dunha amiga.
Eu aínda non lle cantei a internacional ao meu fillo. Deixemos aos nenos medrar en paz.
Levo un mes procastinando este blog, un mes que aproveitei para estar de vacacións, cambiar uns dous mil pañais, ler a Orhan Pamuk (teño “El libro negro” en cola dende antes do Nobel) e empacharme de episodios de El ala oeste de la Casablanca (por recomendación do alcaldable) e algunhas outras series. Nunha casualidade cósmica a galega decidiu tamén repoñer Magnum P.I. polas mañás. Teñen vostedes que comprenderme.
Pero o luns remata este mes irreal e terei que reincorporarme ao traballo e darlle ao ghanapán. Tentarei tamén retomar este blog.
